ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಮಗು... ತಬ್ಬಿ !
ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಕೊಳ್ಳಬಯಸುತ್ತಿದೆ.
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀನು
ಚುಂಬನ, ಮುದ್ದಿಸುವಿಕೆ
ಆಲಿಂಗನ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ
ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ.. ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ
ಬಂಧಿಸೆಂದು ಹಿಡಿದೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಎತ್ತಲು ಹೋದರೂ... ಬಾರದು.
ಅಳುವಿನ ವರ್ಷಧಾರೆ
ಅವರೇ.. ಬೇಕ್ಕೆನ್ನುವ ಮುನಿಸು !
ಆದರೆ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ,
ಅವರದ್ದೇನೋ.. ಅಂತರ್ಯ ನಿಲುವು !
ತಟಸ್ಥವಾಗಿದ್ದರೂ...
ಬಿಡುವುದೇ... ಮಗು? ?
ತೋರದೆ.. ಇದ್ದರೂ..
ಅರಿಯದೇ.. ಅನುರಾಗವನ್ನ?
ಮಗುವು ತೊದಲುತ್ತ ನುಡಿಯುತ್ತಿದೆ
ಉತ್ತರವಾಗುವೆಯಾ... ನನ್ನಯ ಮಾತಿಗೆ?
ಆವರಿಸಿಹೇ ... ನಿನ್ನಯ ಮನವ ನಾನು
ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವುದೇ.. ಅಗಲಿಕೆ ಭಾವ !!
ಬೀಳ್ಕೊಡುವೆಯಾ.. ನಿನ್ನಯ ಮನದಿಂದ..?
ಆಲೋಚಿಸಿ.. ಚಿಂತಿಸಿ,
ನುಡಿದರು....
ಕೊನೆಗೂ.. ಸೋತೆ!.
ನಿನ್ನಯ.. ಪ್ರೀತಿಗೆ.
ಒಲಿದೆನು.. ನಿನ್ನಯ ಭಾವಕೆ !
ಮೂಡಿತು ಮನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಯ ರೂಪು !
ಕೊಡುವೆನು ಕಂದಮ್ಮ !!
ಬದಲಿಸಿ ನನ್ನಯ ತನವ !
ಎನ್ನುತ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿ
ಮುತ್ತಿಟ್ಟರು ಹಣೆಗೆ ಒಲವನ್ನು ಒತ್ತಿ.
ಮಗುವು ತಬ್ಬಿತು ಕೊರಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ
ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು, ಹೆಗಲ್ಲಲ್ಲಿ
ಕೊರಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ.
ತಟ್ಟನೆ ಎದ್ದಿತು.. ಸ್ವಪ್ನದಿ ಮಗುವು
ಸುತ್ತಲೂ.. ನೋಡಿತು.. ಅವರಿಲ್ಲ !
ತನ್ನಯ ಭ್ರಮೆಯ ಅರಿತು
ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿತು ಮತ್ತದೇ ನೋವಿಂದ.
ಕನಸಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ.
ನನಸಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಾತೊರೆವವರೆಲ್ಲ.
ಅರ್ಥೈಸುವುದು ಹೇಗೆ ಮಗುವಿಗೆ
ಈ ತಾತ್ಪರ್ಯ ನುಡಿಯನ್ನ.. ?
