ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿ ಬರವಣಿಗೆ ಕುರಿತು, ಎಂದು ಕೇಳಿ ಎಷ್ಟೋ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದವು.
ಭೋರ್ಗರೆದು ಸುರಿವ ಚಡಿ ಮಳೆ,ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ನುಂಗಿ ಚಂದಿರನೂ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕತ್ತಲು, ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ್ದ ಸ್ಯಾಲಿನಾಳಿಗೆ ಈ ಮೇಲಿನ ಸಾಲುಗಳು ಕೊರೆಯ ತೊಡಗಿದವು.
ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಒದ್ದಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿದೊಡನೆ ಬೇಗ ಬೇಗ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಅವನು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ಸಾಹಿತಿ ಮೇಧಾವಿಗೆ, ಅವನಿಷ್ಟ ಪಡುವ ಬೋನ್ಸಾಯ್
ಮರದ ಬೀಜಗಳನ್ನಾದರೂ ಕೊಡುವ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿದಳು.
ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮನೆ -ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಸ್ಯಾಲಿನೋ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಹೊರಟಳು. ಆ ಬೀಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ, ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದು ಬೀಗವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ, ಮರೆದು ನಡೆದಿದ್ದ ಛತ್ರಿ ಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟಳು.
ಜಲಪಾತದಂತೆ ಭೋರ್ಗರೆದು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ, ಮಣ್ಣನ್ನು ತನ್ನೊಡನೆ ಹೊತ್ತು ತರುವಷ್ಟು ರಭಸವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವ ಗಾಳಿ , ಸೂರ್ಯನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೂಡಿರದ ಆ ನಸು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ(ಅವನಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ -ಭೋರ್ಗರೆವ ಚಡಿ ಮಳೆ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಪಿಸುತ್ತ) ಕಾಲುವೆಯಂತಾಗಿದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಹಸಿವು, ಆಯಾಸವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ,ದಪ್ ದಪ್ ಎಂದು ಕಾಲು ಹಾಕುತ್ತಾ ಆ ಕಾಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.
ಕೊನೆಗೂ,ಅವನ ಮನೆ ಅಂಗಳ ತಲುಪಿ, ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್.... ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್... ಎಂದು ಏರುಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಳು. ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು, ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರುಚಿದಳು,
ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್... ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್.....
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ವಯಸ್ಸಾದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಮಾತಾಡಿತು......
ಯಾರೋ...!
ಅವನಿಲ್ಲ ಹೋಗಾಯಿತು....
ಬರುವುದು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ....
ಸ್ಯಾಲಿನೋ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೊಡನೆ, ಅವನ ಮನೆಯಂಗಳದ ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಸಿಯತೊಡಗಿದಳು. ಮಳೆ, ಗಾಳಿ ಮಣ್ಣು, ತರಗೆಲೆಗಳು ಅವಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಿದವು. ತಿಂಗಳು ಕಳೆದು, ಮಳೆಯೂ ನಿಂತಿತು.
ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸದ ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್.ಮನೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋನ್ಸಾಯ್ ಗಿಡ ಬೆಳೆದು ನಗುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಿಸಿದ. ಹತ್ತಿರ ಹೋದ, ಹೊಸ ಗಿಡ ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೂಗಿದ... ಗುದ್ದಲಿ ತಾ.. ಹದ ಮಾಡುವ ಬೋನ್ಸಾಯ್ ಗಿಡ ಹುಟ್ಟಿ, ಚಂದದಿ ನಗುತಿದೆ. ಇದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓದಿ ಹಗುರಾಗಬೇಕು.
