ಯೋಚಿಸಬೇಡ ಮನವೆ 

ನಾನೆಂದೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವವಳೇ

ನೀ ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟು ನಾ ದೂರ

ನನ್ನ ಕೊನೆ ಉಸಿರು

ನಿನ್ನಯ ಉಸಿರಿಗೆ ಉಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ 

ನೀ ಸೂರ್ಯನಂತಿಹನು

ಸದಾ ನಗುವಿನ ಆಭರಣ ಹೊದ್ದವನು

ನಾ ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ

ನೀ ನಗಲೇ ಬೇಕು, ಜಗ ಮರೆತು

ನಿನ್ನಿಂದ ಬೆಳೆದು ಹಸಿರಾಗಲಿರುವುದು

ಬಹಳಷ್ಟು

ನಿನ್ನ ಹರಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೊಂಡ 

ಆಕಸ್ಮಿಕ ಝರಿಯಷ್ಟೆ

ನೀ ಪುಟ್ಟಿದಷ್ಟು ನಾ ಚಿಗುರುವೆ

ಒಳಗೊಳಗೆ ಮರವಾಗುವೆ

ನೀ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರು ಎಲ್ಲರ ಮನದ

ಹೆಮ್ಮರದಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾ

ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವೆ

ನೀ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂಟಿಯಾಗಿ

ನಾ ಕಾವಲಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವೆ

ಮೌನದಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿರು

ನಾ  ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವೆ 

ನೀ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತಿರು

ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕುವ ಹುಳುವಾಗುವೆ

ನೀ ನಗುತ್ತಿರು, ನಿನ್ನ ನಗುವಲ್ಲೇ

ನಾ ನಗುವೇ, ನಲಿವೆ

ಬಾಳುವೆ ನಿನ್ನಾತ್ಮಲ್ಲೆ.

ನಾನೆಂಬುದು ಇಳೆ

ನೀ ಎಂಬುದು ಆಕಾಶವಲ್ಲ

ಆಕಾಶವೆಂಬುದು ದೂರವೇ

ಎಂದೆಂದಿಗೂ.....

ನೀನು ಬಿಳಿ ಚುಕ್ಕಿಯ 

ಹನಿಗಳಾಗಿ ಉದುರುತ್ತಿರುವಾಗ 

ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಕಾಯುವೆ

ನೀ ನನ್ನ ಕಣ ಕಣಗಳನ್ನು

ಮೃದುವಾಗ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಹರಸಿದಾಗ

ಮೈನೆರೆದು ಹಸಿರಾಗುವೆ

ನಿನ್ನ ಹನಿಗಳು ನನ್ನ ಚುಂಬಿಸಿದಾಗ

ಆ ಹಸಿರ ಉಸಿರನ್ನು ಧರಿಸಿ

ನಾ ಶೃಂಗಾರಗೊಳ್ಳುವೆ

ನನ್ನ ತನುವನ್ನು ನೀ

ಕದಿಯ ಬಂದವನಂತೆ

 ನೀ ಹೀಗೆ ತಂಪನೆರೆಯುವಾಗ

 ಒಂದಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದು

ಝರಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೋ

ಸಸಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೋ

ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರುಹು 

ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು

ಉಳುಮೆ ಒಡೆಯನ

ಮುಖವೆಂಬ ಎದೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ

ನಲಿದಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಒಂದಾಗಿ ಸದಾ....

ಆದರೆ ನೀ ಎಂಬುದು

ಎಂದೂ ಆಕಾಶವಾಗದಿರಲಿ

ಆಕಾಶ ಇಳೆಗಳ ಅಂತರ

ನಾ ಎಂದಿಗೂ ದಾಟಲೊಲ್ಲೆ.