ಕಾಡಿನ ಕೂಸಾಗಿಸಿದೆ ನನ್ನ

ನಾನಲ್ಲ ಕಾಡಿನ ಕೂಸು

ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಶಾಂತತೆಯ

ಕೂಸು ನಾ

ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅರಳುತ್ತಿರುವ

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕೂಸು ನಾ

ಸುಮ್ಮನೆಯೂ ಕಾಡಿನ

ನೆಪವೊಡ್ಡ ಬೇಡ ನೀ

ಸಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ

ಬೆಂಗಾಡಾಗಿರುತ್ತದೆ

ನಿನ್ನ ಕಾಲಧೂಳು ತಗಲುವಲ್ಲಿ

ಹೂವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿನ್ನ

ಪಾದವ ತಗಲುತ್ತ

ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾ

ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ 

ಶಾಂತಿಯ ಸಸಿಯಾಗಿ

ಕೊನೆಯೆಂಬ ಕೊನೆಯೂ

ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ

ನನ್ನ.

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬುದ್ಧ

ಹಸಿರ ಉಸಿರಂತೆ

ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿ

ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಪಟ ಪಟ

ಸೊರಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ

ಅಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ

ಕರಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ

ಅವ ಜಾಗೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ

ಶಾಂತತೆಗೂ ಶಾಂತ

ಈ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬುದ್ಧ

ಶಾಂತತೆಯ ಬಾಣ

ಮಾಡಿ ಕಾಡಿ ಪೀಡಿಸಿ

ನಗುವಿನ ಹೂವಾಗುತ್ತಾನೆ

ಕಾಡುವ ನಾಳೆಗಳಿಗೆ

ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗುತ್ತಾನೆ

ನಿನ್ನಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುವ

ಪ್ರೀತಿ ಜ್ಯೋತಿಯಂತೆ

ನನ್ನ -ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಬುದ್ಧನಿಗೆ

ಆ ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧನ ನೆರಳು

ಎಂದೂ ಕಾಡಿ ಮೋಹಿಸದಿರಲಿ

ಅವನಾತ್ಮದ ಬೆಳಗು

ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನನ್ನ ನಿನ್ನಲ್ಲಿನ

ಕತ್ತಲು ಬೆಳಕು ಬೆರೆತ

ದಿವ್ಯ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಿ 

ಜಗದೊಳಗಿನ ಕತ್ತಲಿನ

ಕಾರ್ಮೋಡಗಳಿಗೆ 

ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿರಲಿ

ನೆನಪಿರಲಿ ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧನ

ನೆನಪಿನಲಿ

ಹೆಣ್ಣು

ಹೆಣ್ಣು 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು

ಆದರೆ ಕುಂಕುಮವಿರಬೇಕಂತೆ

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು

ಜೇಡರ ಬಲೆಯ ಜಡೆ ಇರಬೇಕಂತೆ

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು

ನರಿಗೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣಾಗುವವರೆಗೂ

ಬಾಗುತ್ತಿರಬೇಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ 

ಮಕ್ಕಳಿರಬೇಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ನೌಕರಿ, ಸೌಕರ್ಯಗಳ 

ಉಸಾಬರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲವಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆಕಾಶ ನೇಯ ಬೇಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ಬಯಕೆ ಬಾಣಲೆ ಬೇಯಿಸಿ 

ಮನಸ್ಸು, ಕನಸುಗಳ 

ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಬೇಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ಅಧೀನತೆ ಅವಳ ಆ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ   ಹಕ್ಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣಂತೆ ಅವಳು 

ಸದಾ ನಗುತ್ತಿರಬೇಕಂತೆ 

ಕತ್ತಲ್ಲಲ್ಲಿರುವ ಹಣತೆಯಂತೆ  

ಹೆಣ್ಣು ಹೂವಂತೆ 

ನೋವಲ್ಲೂ ನಗಬೇಕಂತೆ 

ಹೆಣ್ಣು ಕೋಮಲೆಯಂತೆ 

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಳಿ ಸುಳಿಯಬಾರದಂತೆ 

ಈ ಹೂವು, ಹಾವುಗಳ 

ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ದಿನ? 

ಶರಣೆಂಬ ಅಸ್ತ್ರ

ಕತ್ತರಿಸಿ, ಧೈರ್ಯ ವೆಂಬ 

ಅಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಕೈ ಚಾಚುವವರೆಗೆ.

     

ನೀ ಎಂಬ ವರ್ಷಧಾರೆ

ನಾನೆಂಬ ಧರೆಯ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆಯಾ

ದೂರದ ಮುನಿಸು ತೋರಿ

ನೀಲಿ ಆಕಾಶದಲೆಲ್ಲೋ ಅವಿತು ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ

ನಾನೆಂಬ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮಾಸಿ

ನಿನ್ನ ಹನಿಗಳಿಲ್ಲದೆ

ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿಹುದು ನನ್ನ ನಾಲಗೆ

ನಿನ್ನ ಸನಿಹವಿಲ್ಲದೆ 

ನನ್ನ ಒಡಲ ಬಂಜರು ಹಿಂಡುತಿಹುದು

ನನ್ನ ಹಸಿರಿನ ವನಸಿರಿ

ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದೆ

ನಶಿಸಿ ನರಳುತಿಹುದು

ದಿನೇ ನಿನಗಾಗಿ

ನನ್ನ ಒಡಲ ಉಷ್ಣದಲ್ಲಿ

ಬೆಂದ ರೈತರು

ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹಿಡಿಶಾಪ

ಹಾಕುತಿಹರು

ನನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಮುನಿಸು ಬೇಡ

ಬಾ ಬಾ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ

ನನ್ನ ತಣಿಸಿ ನನ್ನೊಂದಿಗಿನ

ಜೀವರಾಶಿಗಳನ್ನು ಹರ್ಷಿಸು ಬಾ

ನೀ ಎಂದೆಂದಿಗೂ....ನೀ

ನೀ ಇರದೆ ನಾನೆಂಬುದಿಲ್ಲ 

ನಾ ನಾನಾಗಲು

ನೀ ನನ್ನೊಳಗಿರಬೇಕು

ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ.....

ನಾನೆಂಬ ಧರೆ 

ಯೋಚಿಸಬೇಡ ಮನವೆ 

ನಾನೆಂದೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವವಳೇ

ನೀ ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟು ನಾ ದೂರ

ನನ್ನ ಕೊನೆ ಉಸಿರು

ನಿನ್ನಯ ಉಸಿರಿಗೆ ಉಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ 

ನೀ ಸೂರ್ಯನಂತಿಹನು

ಸದಾ ನಗುವಿನ ಆಭರಣ ಹೊದ್ದವನು

ನಾ ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ

ನೀ ನಗಲೇ ಬೇಕು, ಜಗ ಮರೆತು

ನಿನ್ನಿಂದ ಬೆಳೆದು ಹಸಿರಾಗಲಿರುವುದು

ಬಹಳಷ್ಟು

ನಿನ್ನ ಹರಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೊಂಡ 

ಆಕಸ್ಮಿಕ ಝರಿಯಷ್ಟೆ

ನೀ ಪುಟ್ಟಿದಷ್ಟು ನಾ ಚಿಗುರುವೆ

ಒಳಗೊಳಗೆ ಮರವಾಗುವೆ

ನೀ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರು ಎಲ್ಲರ ಮನದ

ಹೆಮ್ಮರದಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾ

ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವೆ

ನೀ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂಟಿಯಾಗಿ

ನಾ ಕಾವಲಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವೆ

ಮೌನದಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿರು

ನಾ  ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವೆ 

ನೀ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತಿರು

ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕುವ ಹುಳುವಾಗುವೆ

ನೀ ನಗುತ್ತಿರು, ನಿನ್ನ ನಗುವಲ್ಲೇ

ನಾ ನಗುವೇ, ನಲಿವೆ

ಬಾಳುವೆ ನಿನ್ನಾತ್ಮಲ್ಲೆ.

ನಾನೆಂಬುದು ಇಳೆ

ನೀ ಎಂಬುದು ಆಕಾಶವಲ್ಲ

ಆಕಾಶವೆಂಬುದು ದೂರವೇ

ಎಂದೆಂದಿಗೂ.....

ನೀನು ಬಿಳಿ ಚುಕ್ಕಿಯ 

ಹನಿಗಳಾಗಿ ಉದುರುತ್ತಿರುವಾಗ 

ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಕಾಯುವೆ

ನೀ ನನ್ನ ಕಣ ಕಣಗಳನ್ನು

ಮೃದುವಾಗ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಹರಸಿದಾಗ

ಮೈನೆರೆದು ಹಸಿರಾಗುವೆ

ನಿನ್ನ ಹನಿಗಳು ನನ್ನ ಚುಂಬಿಸಿದಾಗ

ಆ ಹಸಿರ ಉಸಿರನ್ನು ಧರಿಸಿ

ನಾ ಶೃಂಗಾರಗೊಳ್ಳುವೆ

ನನ್ನ ತನುವನ್ನು ನೀ

ಕದಿಯ ಬಂದವನಂತೆ

 ನೀ ಹೀಗೆ ತಂಪನೆರೆಯುವಾಗ

 ಒಂದಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದು

ಝರಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೋ

ಸಸಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೋ

ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರುಹು 

ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು

ಉಳುಮೆ ಒಡೆಯನ

ಮುಖವೆಂಬ ಎದೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ

ನಲಿದಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಒಂದಾಗಿ ಸದಾ....

ಆದರೆ ನೀ ಎಂಬುದು

ಎಂದೂ ಆಕಾಶವಾಗದಿರಲಿ

ಆಕಾಶ ಇಳೆಗಳ ಅಂತರ

ನಾ ಎಂದಿಗೂ ದಾಟಲೊಲ್ಲೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ

ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು

ನನ್ನನ್ನು ಅರಸುವ ಮುನ್ನ

ಕಣ್ಣುಗಳು ಸದಾ ತೆರದಿರಲಿ

ಮುಚ್ಚುವ ಪ್ರಯತ್ನಬೇಡ

ಮರೆಯಾದೀತು ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ

ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ

ನಿನ್ನ ತನ ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ತನವ ಬಿಟ್ಟು

ಅಪ್ಪಿ ಬಿಡುವಾಸೆ

ನೀ ನಾನಾಗುವಾಗ ನಿನ್ನ ತನ ಮೆರೆದು

ನಾ ನೀನಾಗುವಾಗ ನನ್ನ ತನ ತೊರೆದು 

ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡಿ ಒಂದಾಗುವಾಗ

ಜೀವನ ಹಸಿರಿನ ಪಸೆಯಾಗಲಿ

ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ನನ್ನ

ಅರಸುವ ಮುನ್ನ....

ನೀ ರಭಸಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ

ಬೀಸಿ,ನನ್ನ ಕನಸು

ಮನಸುಗಳ

ಗೊಂಚಲುಗಳನ್ನು

ಕದಿಯ ಬೇಡ.

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನೀ ಹಾಗೆ

ಬಳುಕಿ ಬಾಗಿದರೆ

ನಾ...

ನಾ......

ಹೇಗೆ ಭ್ರಮಿಸಿ ಬಾಳಲಿ

ನಿನ್ನ ಹಸಿರು ಉಸಿರಿನ

ನಾಳಗಳಲಿ.

ಹಸಿರು ಮೆತ್ತಿ, ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಸಿದ ನೀನೇ 

ಮೊದಲಾಗಬೇಕು, ನನ್ನ ತನು ಮನವು 

ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಾಗ

ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ, ನಿನ್ನ ಹಸಿರು ಬನದಲಿ

ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿಸಿ ಬಿಡು 

ಸದಾ ಹಾತೊರೆದು ನಿರಾಸೆಯ

ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ

ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ ವಿಶಾಲ

ಬೊಗಸೆ ಕೈಗಳಿಂದ

ಹುಡಿ ಹುಡಿಯಾದ ಮಣ್ಣು

ಉದುರಿಸು, ಮುಂದೊಂದು

ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಸಿಯಾಗುವೆ

ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹರಿದು

ಪಸೆಯಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯ

ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ನೀ

ಏನನ್ನು ಬಳಸುವೆ, ಯೋಚಿಸು...

ಆಗದು ಎಂದೂ ನಿನ್ನಿಂದ

ನೀ ಹುದುಗಿಸಿದಷ್ಟು ನಾ

ಚಿಗುರುವೆ, ಚಿಗುರುವೆ

ನಿನ್ನಯ ಮನದಲ್ಲಿ

ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿ ನಿನ್ನ ಉಸಿರಾಗಿ.