ಪಸೆ

ಒಂದು ಹುಳು

ಹಸಿ ಹಸಿಯಾಗಿ ಮಿಣುಕಿ

ಉಸಿರಾಡುತಿತ್ತು

ನುಣುಪು ನುಣುಪಾಗಿತ್ತು

ಪಸೆಯ ಹರಿಸಿ ಭ್ರಮಿಸುತಿತ್ತು

ಅದ ಕಂಡ ಕೊರಕಲು

ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಕುದಿಯಿತು 

ಹುಳುವೂ ಅದರಲಿ ಮಿಂದಿತು 

ದಿನ ದಿನಗಳು ಮೈತಳೆದವು 

ಹುಳುವು ತನ್ನ ಹಸಿ ಪಸೆಯನ್ನು 

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿ 

ಬಿಸಿಲಿನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಬಿಸುಟಿ

ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಮೈ ಚಾಚಿತು 

ಕೊರಕಲು ಇದ ಕಂಡು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿತು 

ಲೋಕದ ಹಾಲ್ಬಣ್ಣವ ಅರಿತು 

ತಾನು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು 

ನೀರಾಗಿ ಮಿಣುಕಿತು 

ಪಸೆಯ ಉಳಿಸಿ ಅಮರತ್ವವ ಕುಡಿಯಿತು 

ಭಾವ

ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾ ಹೊಕ್ಕಿ

ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾ ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳುವೆ

ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲ ನನಗೆ

ಮೆಚ್ಚುವ ಪರಿವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ

ಯಾರು ಏನಾದರೂ ಸವಿಯಲಿ

ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅದು ನುಸುಳಿ

ಹುಸಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿ 

ನಾ ಹೀಗೆ ಇರುವೆ 

ಏಕಾಂತರ ಮುಖಿಯಾಗಿ 

ಗೊತ್ತೇ... !

ಏಕಾಂಗಿಯಲ್ಲೂ ನಾ ಬಹುಮುಖಿ 

ಅದ ಅರಿವು ನನ್ನಿಂದ 

ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. 

ಏಕಾತ್ಮ

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕವಿತೆ ಏಕಾತ್ಮ

ಅರಿವಿನ ಪರಮಾತ್ಮ

ಕವಿತೆಯ ಒಡಲ

ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಸಿರಾಂಶ

ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಹಬ್ಬಿ

ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಬಿರಿಯುತ್ತದೆ

ಶಯನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅರಸಿ

ರಮಿಸುವ ಸವಿಗನಸಿನ ಏಕಾಂತ

ಪ್ರಶಾಂತತೆಗೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಾಗ ಲೇಖನಿಯ

ಶಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿ

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸದ್ದಾದರೆ

ಮರೆವಿನ ಗುಳಿ ಹೊಕ್ಕಿ ಮಿಂಚಾಗಿ

ಆಗ-ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಣುಕಿದರೂ

ಭಾವನೆಗಳ ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ

ತಿಳಿದು ಬಳಿದು ಬಣ್ಣ ಮೆತ್ತಿ

ರೂಪು ನೀಡಿ ಹಡೆಯದೆ 

ಮೈಯಿಳಿಯುತ್ತದೆ 

ಕವಿತೆಯೊಳಗೊಂದು ಕವಿತೆ 

ಉಸಿರಾಡಿ ಬಸಿರ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ 

ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಅರಿವ ಪರಿವು 

ಅವರವರ ಭಾವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ 

ಮೇಳೈಸಿ ನಲಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.